Türk edebiyatı inanılmaz şairler yetiştirmiştir. Her şairin beslendiği bir coğrafya olduğu düşünülürse, Anadolu toprakları bereketini bu konuda da bizden esirgememiş anlayacağınız. Hasan Hüseyin Korkmazgil, bu bereketin bizlere bahşettiği, kokusu tüm memlekete, dikeniyse sadece yağmacıya batan bir çiçektir desek, belki ne anlatmak istediğimiz az çok belli olur. Kokusu günden güne yayılmış tüm topraklara, dikenleri de sivrilmiş ve bugün dahi mazluma el uzatan bütün zalimlerin derisini kanatır. Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında bütün memleketi sarmalar kokusu, yeter ki bir şiirine gözümüz, gönlümüz değsin.
Şair Eşref’in şiar edindiği cümlelerden biri olsa gerek ki ansiklopedilerin artık bakmadığımız kaliteli kağıtlara basılmış sayfalarında hayatının tümünde zalime küfür etmekten geri durmamış bir şair olarak yer almış. Ara sıra o sayfalardan çıkıp bugüne de laf atmaktan çekinmeyecek kadar gözü kara bir kişilikten bahsediyoruz. Dönemin önemli yazar ve edipleri, Eşref’in hicivlerindeki küfürlerin küfür olarak değil, kalıba sığmayacak mazmunlar olarak görülmesi gerektiğini savunmuşlardır.
