PEDRO ALMODÓVAR’DAN BİR HAYAL GÜCÜ GÜNLÜĞÜ: “SON RÜYA”

Bu bir otobiyografi değil ama ondan kaçarken yazılmış bir kitap. Almodóvar, 1960’ların sonlarından bugüne uzanan on iki metinden oluşan kitabında, sinemasını besleyen hayaletleri, saplantıları ve hikâye kırıntılarını bu kez okurunu şaşırtmak için serbest bırakıyor. 

Tıpkı filmlerindeki gibi, duygunun ölçüyü taşırdığı, arzunun anlatıyı yönlendirdiği bu dünyada annenin ölümüyle yüzleşiliyor, pişman bir vampir sahneye çıkıyor, Mesih ile hırsız Barabbas arasında beklenmedik bir aşk filizleniyor, “Uyuyan Güzel” tekinsiz bir biçimde yeniden yazılıyor, Benjamin Button’ın öncülü sayılabilecek Miguel’in yaşamı tersine doğru akıyor.

Bazı hikâyeler hiç çekilmemiş Almodóvar filmleri gibi, bazılarıysa kameranın yakalayamayacağı kadar çıplak, kırılgan ve çılgın. “Son Rüya”; melodramla itirafın, arzuyla hafızanın iç içe geçtiği parçalı bir iç dünya kaydı.